Beklediğimize değmiş, zira 10 numara bir oğul, son model; paşa mı paşa, pek ağlamayan, yatsı okundu mu dönüp arkasını yatan, azıcık kucaklamayla çok mutlu olan, anne babayı üzmeyen bir Eren Doğu...
Ele avuca gelmeye başladı, tam kucaklamalık.
Yanaklar da öyle bir toplandı ki, sündürerek öpmesi baldan tatlı.
"Bebekler çok öpülmesin"miş ama gel de sen öpme be doktorcum. Yaz bebesi bu, cıscıbıl, boynu da ekşi ekşi kokuyor, öpmeyeni dövüyorlar.
Kahkaha atmayı öğrendi, çok iyi beceremese de gayretli, yalnız anneye kahkaha atıyor, diğer herkese gülümsüyor. Ama kucakta gezmek için beni tercih ediyor; hem daha konforlu hem de annesini daha rahat görüyor, kahkalar atıyor.
Tükmük üretimi de çok arttı, yakalarını sırılsıklam ettiği badilerden günde 3-4 tane değiştiriyor, bence kurutup tekrar giydirmeli...
Eren Doğu annesinin ve hatta dayısının bir kopyası, dominant anne, no-minant baba.
Bir de benim esmerlik katsayımı düşününce "du bakali" diyoruz, "büyüdükçe değişir".
Boşver değişmesin, iyi böyle...
Güzel büyüyor oğlum, mutlu büyüyor, 5 aylık oldu bile, çevresine daha bir dikkatli bakıyor, inceliyor, dinliyor, insanları "annem ve diğerleri" şeklinde ayırdediyor.
Son bir aydır elini keşfetti, bize dokunmaya başladı, yavaş yavaş yakınındaki cisimleri de tutmaya çalışıyor.
Başparmağını mama öncesi aperatif olarak emiyor, cok cok coklatarak. Sabah uyanmak için saat kurmuyoruz artık, parmağını öyle bir gürültülü emiyor ki, yataktan fırlıyoruz elini yutacak diye.
